dinsdag 1 april 2014

Bericht 7 uit Hoogeveen

Hallo Marja
Hier ben ik weer, wat gaat de tijd toch vlug. Toen ik je brief las wilde ik wel direct terug schrijven zo vol zat ik met ideeën naar aanleiding van je brief. Toch deed ik het niet want juist die volheid maakt me chaotisch en daardoor rommelig in mijn schrijven. Nu hier op zaterdagmorgen na de koffie heb ik redelijk ordelijke gedachten stromen. 
Zo vond ik het ritje die we om de 14 dagen maken naar Oost Groningen om mijn ouders te bezoeken  opeens een vreemd eenzaam gebeuren. Alle bestuurders reden in een blikken doosje op wielen naar hun bestemming op dezelfde weg maar ontmoeten elkaar niet. Soms zelfs urenlang reizen langs de eendere wegen zonder ook maar enig contact. Het gaat vlug en ook zo vluchtig als je begrijpt wat ik bedoel.
Nou ja D....rijdt rustig en oplettend en ik was gespannen, schrok van elke kleinigheid. Tja met mijn ouders gaat het niet zo goed, er is van alles aan de hand telkens verergerd de toestand van de ogen van mijn vader. Dit maakt dat ik slecht slaap en een beetje gespannen raak. Ik reageer dan altijd wat heftiger dan dat ik normaal zou doen. Gelukkig troffen we mijn ouders in vrij kalme staat aan en zijn er weer een paar afspraken met de oogarts in de planning. En dan moeten we gewoon dit akelig besef van hun lijden aanvaarden. Zo als zij daar samen hun lot dragen kan me soms aanvliegen. Enfin dit zijn zaken die veel mensen op hun levenspad tegen komen. Toch word daar niet vaak over gesproken met anderen, Juist omdat het ook zo'n grillig steeds veranderend probleem is. Zoals de weg kan zijn in de laatste jaren van een mensenleven die boven de tachtig jaren geraken
.
Nu heb ik toch wat persoonlijker geschreven en hoe ervaar jij nu de tijdelijkheid van je vader? Hij zal ook al wel op hoge leeftijd zijn dunkt me want je bent zelf nu immers ook al 59 jaar geworden.
Op het moment nu is het hier stil en rustig onze jongste dochter is net weg gaat met haar vriend een goede rugzak kopen om daar mee gaan backpacken in Verweggiestan. Dit doet ze eventjes tussen de verhuizingsperikelen door. De reis moet nog geboekt voor in de zomervakantie  maar goed ze zit vol plannen en allemaal moet het direct. Ik zie het aan en denk, zou ik vroeger toen ik jong was ook zo zijn geweest? Ik bedoel zo gretig en zo enthousiast. Van alles ondernemen en ook nog allemaal tegelijk. Ach misschien wel, op mijn eigen manier natuurlijk dat wel want zij is toch een andere persoonlijkheid als ik. Tja onze kinderen zijn allemaal volwassen en de oudste word binnenkort al 38 jaar. Emotioneel blijven de kinderen dicht bij je hart net zoals je ouders wat hun raakt ,raakt ook mijzelf. Je blijft verbonden ook al ga je al tientallen jaren zelfstandig je eigen weg. Het gevoel kent geen afstand en tijd. Hun wel en wee blijft je raken onverminderd zoals ze nog thuis of zeer dagelijks nabij je waren. Gelukkig kunnen we sms-berichtjes sturen als ze zover weg is in een wereld waarin alles anders is en gerust geraken dat het toch goed met haar gaat in Verweggiestant. Ben jij ook altijd vaag ongerust als je kinderen landen bezoeken die ver van onze bekende cultuur staan?
Nou de belastingaangifte stuur ik zo dadelijk maar even op ben ik daar ook weer van verlost en nu ga ik zo dadelijk even koken, eten, afwassen en dan op bezoek en me lekker alles laten aandragen en geen afwas doen als we weer naar huis gaan. Joepie we gaan naar een verjaardagfeestje van de oudste. Hopelijk word het een beetje gezellig.
Nu eindig ik met deze brief en doe je de hartelijke groeten.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten