dinsdag 15 april 2014

Bericht 8 uit Hoogeveen

Hee hallo Marja



Vanmorgen was het hier mistig en stil. Wat vogels scheren in rake snelle korte vluchten om het huis. Ik heradem geen radio, tv of andere geluiden om mij heen. Alleen het gierend geluid in mijn rechteroor. Die gewoon bij me hoort en me niet meer stoort Een vorm van tinnitus ( http://www.tinnitus.nl/over-tinnitus.html ) wat nogal vaak voorkomt heb ik begrepen. Gelukkig haalt het me niet meer uit evenwicht alleen als ik extreem nerveus ben hindert het me en zet ik bewust de radio aan om het gegier te maskeren. Vanmorgen was ik me er ineens weer bewust van.
Nou ja dit gezeur leid nergens naar toe denk ik dan bij mezelf. Ik ben gewoon aan het rammelen, dat is schrijven wat er zo in je opkomt. Hier gebeurt ogenschijnlijk  zo weinig maar  het is een kwestie van goed opletten, dan zie je meer wat er gebeurd. Bijvoorbeeld alle worstelingen van mensen in de buurt die wel eens een praatje met ons maken. Vaak zeggen ze : Juist als je wat ouder word en denkt dat je nu eens rustig onbezorgd ontspannen kunt, komen er andere zaken aan de orde waar je eerder niet aan dacht om mee te leren leven. Ik ben het daarmee eens want, altijd is er wel wat aan de hand en dan keer ik me er soms  maar even van af. Ik hoef niet altijd het probleem op te lossen. Vroeger had ik tijden dat ik niet gewoon kon ontspannen omdat er altijd wel wat aan de knikker was. Maar nu ben ik bij tijd en wijle heerlijk ronduit ego├»stisch en geniet dan zonder schaamte van mijn eigen geluk op dat moment.
Gisteren heb ik wat takken van de Druif op twee vazen gezet. We hebben de Druif verplaatst omdat de buren naast ons een verbouwing in de planning van de komende zomer hebben. De gesnoeide takken vielen op het gras en ik heb ze snel op het water gezet en nu geniet ik van de kleine blaadjes die zich stil en zacht krachtig zich ontvouwen voor het raam. Het wonder van de lente, kan me nog altijd zo onverhoeds raken. Het voelt springerig en hoopvol omdat er toch altijd weer iets nieuws kan bloeien. Ik moet dan altijd aan het gedicht denken van Ankie Pijpers. Misschien herken je het  vrouwelijk besef wel.

Een jongere vrouw

In mij is een jonger vrouw dan ik
met lichter ogen en smallere handen.
Zij staat op kleine gespitste voeten
door mijn ogen naar buiten te zien.
Zij kijkt naar de dagen, naar licht en naar kleuren,
ziet alles verwonderd, ziet alles heel schoon.
Beiden verlangen we, dat zij kon spreken,
dat zij kon bewegen en leven en breken.
de donkere, die om haar woont.

Uit: verzamelde gedichten, 1967

We worden steeds ouder maar de ziel blijft altijd 18 jaar. Gelukkig wel en hierbij stuur ik je mijn opgewekte lente groet uit Hoogeveen.
Dag Marja ik zie nu uit naar jou schrijven.

Novelle

Geen opmerkingen:

Een reactie posten