dinsdag 16 september 2014

Bericht 15 uit Hoogeveen


Hallo Marja


Het is hier nog steeds mooi stil weer. Nog even fijn genieten van de warmte van de zon en de  fonkels licht van de druppels dauw op de bladeren in de tuin. Er is weer te veel gebeurt om het allemaal te beschrijven. Enkele dingen zal ik noemen die mij na aan het hart liggen. Zoals mijn vader die weer eens gevallen is. Hij is geopereerd aan zijn heup en hoe moeizaam hij weer hersteld. Van de operatie en het hele valgebeuren. Wij staan er handenwrijvend van onmacht naar te kijken als we hem bezoeken. Ik weet het niet hoor. Hij is dit keer erg sterk vermagert of hij nu net als na de vorige valpartijen redelijk goed hersteld betwijfel ik ten zeerste. Tja mijn vaders karakter zit hem nu wel erg in de weg. Wat vroeger zijn sterkte was is nu een beetje zijn zwakheid. Ik bedoel zijn dwarse koppige verzet tegen verzorgende betutteling nekt hem met voortdurende valpartijen. Ik begrijp het zo goed alleen wat hij hier door moet mee maken doet me pijn. Tja ik weet dat duizenden met mij zo hun ouders zo zien aftakelen en ik moet niet zeuren en zaniken maar troostend aanwezig zijn. Toch is het goed het even te kunnen delen.

We zijn ook nog een dagje naar de dierentuin geweest met kinderen en kleinkinderen.....Heerlijk al die vooruit dravende kleinkinderen naar de volgende plek zien rennen waar weer andere dieren rond liepen. Ik geniet altijd zo van het enthousiasme waarmee de kinderen het leven tegemoet gaan. Hopelijk verliezen ze die opgewektheid nooit. Tegenwoordig hebben ze in de dierentuin in Emmen niet meer van die naargeestige kooien voor de dieren. Gelukkig maar en het was mooi weer en er heeft maar 1 buitje met regen geprobeerd onze dagje uit te vergallen. Hahah maar dat is hem niet gelukt. Tijdens de regenbui zaten wij te smullen van patat met wat lekkers erbij en droog onder een reuze parasol te genieten van elkaars plagerijtjes en gezellig praten met elkaar. Natuurlijk zijn er altijd wel dingetjes die minder zijn maar daar kijk ik dan bewust aan voorbij.

Ik lees nu de verzamelde columns van Herman Sandman. De titel luid: De laatste bus naar Slochteren en ik wil elke Groninger dit boek aanraden om eens te lezen. Ze zullen veel herkenning ervaren in
zijn schrijven. Ik ben nu al meer dan veertig jaar geleden uit provincie Groningen vertrokken maar toch proef ik de sfeer uit mijn jonge dagen direct in zijn schrijven. Ik weet niet Marja of jij dit schrijven zult kunnen waarderen want jij komt oorspronkelijk uit het zuiden van Nederland toch?. De volksaard is daar wat gemoedelijker als in het noorden van Nederland. De Drentse volksaard verschilt duidelijk ook hoor met het noorden. Alhoewel ze toch dichter bij de beleving van de wereld van het noorden ligt als jullie in het zuiden van Nederland. De Noord Brabanders zijn veel meer gezelligheidsmensen als de stugge botte Groningers. Heb ik me laten vertellen Maar ze zijn niet minder gevoelvol als andere volksaarden hoor. Je moet ze leren begrijpen en dat kost tijd bij Groningers haha. Enfin zie maar even of jij het boek ook wil lezen of niet.

Verder heb ik tijdens een wandeling gisteravond bij een afvalcontainer mooie stukjes hout gescoord. Bij ons in de wijk word ons winkelcentrum gerenoveerd namelijk en nou zit ik te peinzen wat ik nou weer eens wil mozaïeken. Het was prachtig weer gisteravond en ik probeerde even de narigheid van mijn vader voor een moment los te laten. Dat is lastig en kost me altijd wel wat inspanning want dan lijkt alles zo vlak en dor in mijn beleving. Niet fijn dat gevoel maar toch had ik op het eind van de wandeling toch overwonnen gelukkig maar. Nou Marja ik beëindig dit schrijven met een hartelijke felicitatie met de verjaardag van je vader die nu al 92 jaar is geworden.


Een groet uit het zo mooie Drentse land en met name Hoogeveen,

Novelle

Geen opmerkingen:

Een reactie posten