dinsdag 11 november 2014

Bericht 19 uit Hoogeveen

Hai Marja


Jouw mistig plaatje was erg snoezig en vertederend,(glimlach) Ik ben niet zo gauw dicht bij met
dieren dat komt omdat ik maar weinig in aanraking met dieren ben geweest toen ik een kind was. Onze Jaap en zijn vrouw hebben wel honden, eentje is het afgelopen weekend zomaar dood gegaan. Ze was oud, al erg oud en ik moest gelijk denken aan haar toen ze me een keer troostte. Ik was op dat moment woedend op iemand en ik wist me geen raad met mezelf. Onze Jaap wist dat ik even uit moest razen en was stil en meelevend. Toen de woede zakte en ik verdrietig op de bank na snikte kwam Keetje zoals het hondje heette stil op mijn schoot liggen en keek me zo meelevend aan. Wonderlijk was dat. Het was me al een keer eerder gebeurt op een donkere nacht in Limburg jaren geleden dat een hondje zachtjes met me mee huilde. Troostende dieren iets wat ik nooit zal vergeten.


Dat jullie een andere makelaar hebben genomen om jullie huis te verkopen vind ik een goed idee. Ik sprak zojuist een nichtje die hun huis ook bijna onverkoopbaar leek. Ze hadden een andere makelaar aangesteld en binnen een maand was hun huis verkocht. Zij had nu nog wat moeite met de snelle verkoop omdat ze zich er eigenlijk al bij neer had gelegd dat ze in onverkoopbare huis zou blijven wonen. Wonderlijk hoe het kan lopen niet waar? Nu moet ze omschakelen dat ze zijn verhuist en dat wil niet zo vlug lukken. Huizen kopen en verkopen is zeker een zeer emotionele aangelegenheid, dat word vaak vergeten. Ik hoorde dat verhuizen een hoge stressfactor heeft, weet dat alvast, dan kun je je daar op instellen als je gaat verhuizen.

Ja Marja die zucht die jij uitte heb ik ook vaak geslaakt toen mijn ouders steeds afhankelijker raakten. Even snel naar ze toen gaan is er dan niet bij namelijk als je wat verder van hun afwoont. Gelukkig gaat het nu met mijn moeder redelijk maar nu moet ze het komende jaar verhuizen helaas. Het verzorgingstehuis waar zij verblijft gaat sluiten. Tja en die onzekerheid waar jij over schrijft van jouw vader plaagt mijn moeder ook danig. Verdrietig is dat toch he? De regering gaat niet erg respect vol met hoog bejaarde mensen om vind ik.

Ja beste Marja we moeten nog even doorbijten inderdaad. En de donkere dagen van het jaar gaan net zo snel voorbij als de lang lichte dagen moeten we maar denken. Toch heeft deze herfst voor mij wel iets troostvols in het verdriet over mijn vaders overlijden. De sfeer past op het moment wel een beetje bij mij moet ik zeggen. Ik vond vanmiddag de Nationale Herdenking Ramp MH17 op televisie vanmiddag erg mooi gedaan. Heel Nederland rouwde als het ware even met al die nabestaanden van de uit de lucht geschoten vliegtuig boven Oekraïne mee. Heb je het ook gezien?

Ik groet je nu hartelijk en hoop dat het verder met jullie en je vader goed gaat.

Nogmaals de herfstgroetjes van Novelle

Geen opmerkingen:

Een reactie posten