dinsdag 6 januari 2015

Bericht 22 uit Hoogeveen

Hallo Marja

Na enige twijfelmomenten ben ik toch gewoon weer aan een brief aan je begonnen. Er is zoveel gebeurd bij ons de laatste maanden. Inmiddels is nu alles opgeruimd en verdeeld wat mijn vader en moeder nog om hun heen hadden staan. Doordat ze de laatste twee jaar in een verzorgingstehuis verbleven was dat ook snel gebeurd. De notaris zal verder de zaken wel af regelen. Mijn zus en ik hebben besloten om elkaar in april in Groningen te ontmoeten. Om samen even bij te praten en elkaar wat meer nader te komen. Doordat ik al jong uit huis ben gegaan zijn wij eigenlijk helemaal uit elkaar gegroeid. En zagen we elkaar bijna altijd alleen als we samen op bezoek bij mijn vader en moeder kwamen. We belden wel met elkaar en we schreven in moeilijke dagen die we beleefden. Juist omdat we zussen zijn. Ik ben erg blij dat we zo voorzichtig beginnen elkaar weer nader te komen om elkaar niet helemaal uit het oog te verliezen. Tja als er een wil is zullen we ook een weg vinden naar elkaar denk ik.

Vanmiddag zijn D... en ik wezen wandelen, de zon scheen heerlijk in Balkbrug. Een plaatsje waar je ook een forensische psychiatrische inrichting hebt. Veldzicht heet het. We zijn er zo`n beetje om heen gelopen. Hoge hekken en prikkeldraad en grachten staan om het terrein heen. De bomen en struiken maskeren de inrichting een beetje. Ook staan er overal camera`s die ons waarschijnlijk ook wel hebben geregistreerd. Ik ben dan altijd erg nieuwsgierig naar het leven in gevangenschap. Het lijkt me vreselijk dat altijd anderen je doen en laten gaan bepalen. Omdat je als bewoner een gevaar betekend voor de maatschappij. Meestal is het gedeeltelijk een bestraffing maar ook een behandeling om ander gedrag aan te leren. Zouden ze zich dan ook anders voelen denk je? Of zou dan pas beginnen na jarenlange oefening om anders met de dingen om te gaan die je zoal in het leven tegen komt? Wonderlijk hoe mensen soms echt helemaal zijn scheef gegroeid door omstandigheden wellicht al vroeg in hun jeugd. Ik had stiekem wel enige foto`s gemaakt vanuit een prachtige beukenlaan die de inrichting ook omheinde maar waar je wel vrij mocht wandelen als vrije burger,
Maar die plaats ik bij nader inzicht toch maar niet.

Mensen leven in soms zulke verschillende omstandigheden dat het voor mij echt lastig kan zijn om elkaar te begrijpen. Ik vind mezelf soms echt een uilskuiken op dat gebied. Voel me dan net zo`n olifant die alles omstoot en alles verstoort in andermans wereldje. Ik wilde dat ik toch meer geestelijke inzichten had om gemakkelijker en luchtiger met andere mensen te kunnen omgaan. Zo hoorde ik nu al voor de tweede keer dat een vrouw van mijn leeftijd mij vertelde dat haar man de diagnose Alzheimer had. Van de zomer een keer en nu vandaag ook weer. Ik sta dan van schrik met de mond vol tanden. Kijk dan knik ik ze maar even toe en voel voor zover ik dat kan met ze mee. Ik bied hulp aan als dat nodig mocht blijken in de toekomst. Maar de gruzelementen die er zijn gevallen door de alzheimer blijven steeds maar door met vallen. Zo moeilijk lijkt me dat te aanvaarden. Ik zal er maar eens wat meer over lezen...
Hoe gaat het nu met jou beste Marja moedige strijder. Jij hebt al zoveel lastige dingen overwonnen. Ben je nog in vorm en ben je vol goede moed?

Ik doe je nu de groeten en wens je veel liefs meid.

Novelle

Geen opmerkingen:

Een reactie posten